شیر  زیبا و با شكوه و با نگاهی مطمئن و نعره‌ای رعدآسا در حالیكه در بیشه‌زار آرمیده منتظر لحظه‌ای است كه در میان دشتهای زرد و نارنجی رنگ آفریقا قدرت خود را به نمایش بگذارد. شیر از سایر حیوانات وحشی آفریقا قویتر است و سمبلی از قدرت به شمار می‌رود و وقتی پوست صورت و بخصوص پیشانی را به حركت درآورده و خشم و غضب خود را نشان می‌دهد و هنگامیكه در فضای باز دشتها می‌دود و یالهایش در هوا به حركت در می‌آید ابهت چهره‌اش چند برابر می‌شود. می‌تواند با دم ضربات سختی وارد كند به طوریكه حتی انسان را از پا درآورد. طول این گربه بزرگ حدود 7/1 تا 5/2 متر است و بین 150 تا 250 كیلوگرم وزن دارد. جمجمه شیر نر به طور قابل توجهی بزرگتر از شیر ماده است. متوسط وزن شیرهای نر بین 150 تا 225 كیلوگرم و ماده‌ها بین 120 تا 150 كیلوگرم در ازای دم به 9/0 تا 1/1 متر می‌رسد و در انتها، منگوله دم سیاه رنگ است. این حیوان ساكن آفریقا و جنوب آسیا است و رنگ‌آمیزی آن از زرد نخودی مایل به قرمز تا قهوه‌ای اخرایی تغییر می‌كند، قسمتهای زیرین تنه روشن‌تر است، رنگ یال شیرهای نر از بلوند تا سیاه متغیر می‌باشد و البته روی رنگ یالها عواملی مثل دمای محیط و شرایط زیستی اثر می‌گذارد. شیر آسیایی در نواحی جنگلی Gir در شمال غربی هندوستان با جمعیت احتمالی حدود 200 تا 300 عدد زندگی می‌كند و از شیر آفریقایی كوچكتر است و با چین پوستی در ناحیه شكم و یال كوتاهتر از شیر آفریقایی مشخص می‌شود و گروه آنها از 2 ماده و بچه‌هایشان تشكیل می‌شود. بدن شیر عضلات قوی و به هم پیچیده دارد و دارای آرواره محكم و دندان‌های نیش بلند و تیز و پاهای كوتاه و نیرومند است و می‌تواند طعمه‌ای بزرگتر از وزن خودش را به زمین انداخته پایین كشیده و آن را بدرد. شیرهای آفریقایی روی گیاهان علفی (دشتها) در شرق و جنوب افریقا در گروه‌هایی كه پراید (Pride) نامیده می‌شود متشكل از 5 تا 40 شیر زندگی می‌كنند پلنگ هنگام خوابیدن در جستجوی بوته‌زار،‌ یا شكاف صخره‌هاست، ببر به جنگل‌های انبوه و تاریك پناه می‌برد ولی شیر در دشت بی‌‌حفاظ در گرمای روز زیر سایه اقاقیا می‌خوابد. تقریبا 20 ساعت از شبانه‌روز را غیر فعال است و تنها به نوشیدن آب و بازی با بچه شیرها مشغول می‌شود. طول عمر او در حیات وحشت تقریبا 10 تا 14 سال است در حالیكه در باغ وحش ممكن است تا 20 سال هم زنده بماند. دو شیر نر در رویارویی و مبارزه با دستهای قوی ضربات سختی به صورت هم می‌زنند و غرش آنها از فاصله 8 كیلومتری شنیده می‌شود و به هوا می‌پرند و همدیگر را به شدت زخمی می‌كنند.

تاكتیك شكار شیر.

تاكتیك شكار شیر
بیشتر مردم آفریقا بر این باورند كه شیر دو شخصیت متفاوت دارد، یكی حیوان آرام و تنبلی در حال خمیازه كشیدن در بیشه‌زار آرمیده و دوم شكارچی سریعی كه هنگام غروب آفتاب به دنبال طعمه می‌گردد (حتی بزرگتر از وزن خودش) تا با نیروی زیاد آن را از پا درآورد. در واقع شیر شكارچی سریع و نیرومندی است كه حیوانات كوچك را با یك ضربه دست از پا درمی‌آورد ولی حیوانات بزرگ مانند گاووحشی یا گوراسب را با استفاده از وزن بدن سنگینش بخاك می‌كشاند. شیرهای ماده به صورت گروهی بیشتر در هوای تاریك و روشن یا صبح هنگام كه گرمای آفتاب كمتر است در فضای باز دشت آفریقا به شكار می‌پردازند، شیر نر در امر شكار آنها دخالت نمی‌كند ولی گروه ماده‌ها را از دور پشتیبانی می‌كند و با غرش خود گله گاومیش‌ها را به سمت شیرهای ماده می‌كشاند، ماده‌ها در گروه هر كدام محل خاصی دارند تا بتوانند از سمت پهلوها و پشت سر به طعمه حمله كنند. این همكاری، شانس موفقیت آنها را بالا می‌برد و می‌توانند یك گله گاومیش را از جهات مختلف محاصره كرده و به آنها حمله كنند و همچنین طعمه شكار شده را از دست شكارچیانی مثل كفتارها و كركس‌ها (از فواصل دور) حفظ كنند. آنها بیشتر گله‌های گورخر و بوفالو را مورد حمله قرار می‌دهند و گاهی هم گونه‌هایی شبیه غزال‌های تامسون را شكار می‌كنند وحتی زرافه را كه بلندقدترین حیوان چهارپا است نیز شكار می‌كنند البته در شكار زرافه سعی می‌كنند هنگامیكه مشغول نوشیدن آب است و سرخود را پایین آورده به آن حمله كنند ولی از شكار حیوانات بزرگی مثل اسب‌های آبی، كرگدن و فیل به دلیل خطراتی كه از ناحیه دندان‌ها و شاخ حیوان تهدیدشان می‌كند، اجتناب می‌ورزند. به هنگام شكار گورخر، ابتدا شیر مده با چشمان طلایی به گله گورخرها خیره نگاه می‌كند و با دقت و سرعتی خاص یك گورخر كم سن و سبك وزن را از گله دور مانده انتخاب كرده آهسته و آرام با پنجه‌هایی كه مانند سایر گربه‌سانان است از میان علفهای نارنجی رنگ دشت با بدن كشیده و گوشها و دم پایین آمده كه دیده نمی‌شود به سمت آن می‌خزد و دزدانه نزدیك می‌شود و معمولا در شعاع 30 متری، خود را نشان داده، با سرعت و با تمام قوا آن را تعقیب كرده و از پهلو یا پشت سر با دستهای عضلانی و نیرومند، خود را روی كمر آن پرتاب می‌كند تا امكان صدمه دیدن از شاخ‌ها و سم‌های حیوان كمتر باشد و با پاهای جلو و پنجه‌های قوی آن را به پایین خم می‌كند و بدنش را گاز می‌گیرد، در همین لحظه شیر ماده دیگر به محض رسیدن با دستهای قوی خود گردن شكار را می‌گیرد و خود را به پوزه آن آویزان كرده و آن را به پایین می‌كشاند و پنجه‌های قوی و تیزش را در صورت و پیشانی حیوان فرو كرده و گردن آن را پیچ می‌دهد و با حركت دست آن را به یك طرف می‌خواباند و به محض آنكه حیوان بیچاره روی زمین افتاد دندان‌ها را در استخوان گردن فرو كرده و نگه می‌دارد تا خفه شود. گروه ماده‌ها بالای سر شكار حاضر شده و ابتدا شكم را پاره می‌كنند، شیر نر هم خود را بر سر طعمه می‌رساند و حتی قسمتهای بیشتری از طعمه را می‌خورد و گاهی هم گوشت طعمه را از دست شیرهای ماده دزدیده و با بچه شیرها سهیم می‌شود، یك شیر ماده تقریبا به حدود 5 كیلوگرم و یك شیر نر تقریبا به 7 كیلوگرم گوشت در هر روز نیاز دارد. البته بسیار اتفاق افتاده كه شیرها به ضرب شاخ بوفالوهای عظیم‌الجثه از پا درآمده‌اند اما گاهی هم دیده شده یك شیر به تنهایی به یك گاو میش حمله كرده و اگر موفق شود طعمه كشته شده را برداشته و به كناری می‌رود و بعد از خوردن غذا به طور دسته جمعی (نر و چندین ماده و بچه‌های آنها) زیر سایه درختان اقاقیا به استراحت پرداخته و بچه‌ها به بازیگوشی مشغول می‌شوند. رقابت برای بدست آوردن غذا گاهی سبب می‌شود 80% توله‌ها قبل از رسیدن به 2 سالگی بمیرند. اگرچه شیر ماده به شكار بروند یك شیر ماده مراقبت از بچه‌ها را در گروه به عهده می‌گیرد چون وقتی توله‌ها تنها بمانند ممكن است طعمه كفتارها و شیرهای نر دیگر شوند و اگر یك شیر ماده همراه با دسته‌ای از بچه شیرها دیده شود روزی است كه نگهداری از بچه‌ها را به عهده دارد. شیرهای جوان از 3 ماهگی تلاش می‌كنند كه رویش‌های شكار را بیاموزند. بطور كلی شیرها سعی می‌كنند حیواناتی را برای شكار انتخاب كنند كه دسترسی به آنها آسانتر باشد به این دلیل نسل حیوانات قوی‌تر و سالم‌تر بیشتر حفظ می‌شود معمولاً باقیمانده طعمه شكار شده نصیب كفتارها و كركس‌ها خواهد شد.

شیر سفید